In de lift

Reageer

Een poosje geleden las ik een stukje over een energiemeter die mij wel aansprak. Voor een tijd terug schreef ik al dat ik er helemaal door zat. Ik heb lang rond het nulpunt gezeten. Vandaag tijdens het uitlaten van Ernie bedacht ik mij dat mijn energie weer in de lift zit. Ik durf mij nu een 20 te geven. Volgens de energiemeter nog steeds opletten, maar ik ben blij dat het mij lukt (dankzij hulp van Erik e.a.) dat het weer de goede kant op gaat.

Hierbij de uitleg ervan:

“Iemand zei eens tegen mij dat het opbouwen van energie langer duurt dat het ‘verbruiken’ van je energie. Stel je voor dat je een energielevel kunt hebben van maximaal 100 en dat dat minimaal 25 moet zijn. Onder die 25 is je reserve. Je hebt een bepaalde reserve nodig voor moeilijke tijden. Als je nu meer energie verbruikt dan je krijgt (waardoor dan ook) daal je tot je reserve. Als je dan niet jezelf in acht neemt, ga je van je reserve verbruiken. Meestal weet je dat wel, maar je bent nog steeds in staat tot………. Het vervelende is echter dat je reservevoorraad sneller opgaat dat je gewone energie, en dat ie moeizamer weer opbouwt. Je kan doorgaan totdat je reserve verbruikt is en dan sta je dus op 0. Maar dan ben je ook zo uitgeput, dat je eigenlijk heel veel tijd zou moeten nemen om weer energie te krijgen tot je weer op het level van 25 (minimumniveau) zit. Het vervelende is, dat de meeste mensen daar niet op wachten, maar bij 10 al denken: goh, het gaat wel weer aardig, ik kan dit wel en dat wel…. Ze voelen zich natuurlijk ook veel beter, omdat ze al op (of onder) 0 zaten, maar eigenlijk zitten ze nog steeds beneden minimumniveau. Dat maakt dat mensen zichzelf in acht moeten blijven nemen, ook al voelen ze dat ze weer energie hebben.”

Beslissingen nemen

2 reacties »

Al een poos heb ik genoeg van het bestuurswerk. Het kost me steeds meer moeite. De laatste paar weken heb ik serieus nagedacht om te stoppen. De afgelopen dagen ook steeds vaker uitgesproken. Van Erik moest ik een lijstje maken waarom ik het niet meer leuk vond. Niet alleen maar, geen zin meer. Want dan vond hij dat ik wel de makkelijkste weg koos om te stoppen.
De punten benoemen vind ik wel heel lastig. Blijkbaar draag ik sommige dingen lang met me mee als ik mijn lijstje lees.
Negen jaar geleden wou ik graag bij het bestuur. Twee bestuursleden zagen het niet zo zitten. Ik was dat drukke kind met een grote mond. Een jaar lang moest ik meelopen om te kijken of ze mij wel zagen zitten. Mijn gymmama vertelde mij dit waardoor ik de eerste drie jaar nauwelijks wat durfde te zeggen in de vergaderingen. Na het proefjaar werd ik acht jaar geleden aangenomen als bestuurslid. Ik was verreweg de jongste en de enige andere bestuurslid die meeging met de tijd was de oudste (en mijn gymmama). Nu achteraf zie ik dat ik haar nauwelijks heb durven steunen bij nieuwe beslissingen. Drie jaar geleden stopte ze ermee. Ondertussen kwam haar zoon bij het bestuur. Samen met hem kon ik goed door 1 deur. We konden stevig discussieren wat wel of niet goed zou zijn voor de toekomst van de vereniging. Al verschilden we soms van mening we hadden dezelfde toekomstvisie. De jeugd meer betrekken bij de vereniging dmv allerlei aktiviteiten en de assisenten stimuleren om ‘hogerop’te willen. Heel langzaam kwamen de positieve veranderingen. Wat ik nooit voor elkaar kreeg hoefde hij maar te verwoorden in de vergadering en ineens was er begrip.
Als ik iets ondergewardeerd vind binnen het bestuur is dat wel de assistenten. De discussie komt steeds weer terug. Omdat helaas mijn vriend is overleden moet ik het zelf verwoorden met als resultaat dat we stil staan in ontwikkeling. Dit frusteerd behoorlijk.
Voor de rest ligt de uitvoering van de clubkampioenschappen, vossenjacht, kamp, nieuwsbrief, opleiding nieuwe leiding, maken van de leidersmap en de info-bulletin bij mij. Niet dat ik het allemaal alleen moet doen maar ik ben wel diegene die ervoor moet waken dat het gebeurd. Net zoals de doorstroombriefjes, de maandelijkse presentielijsten en andere kleine dingetjes.
Op jaarbasis niet zoveel, maar het concentreerd zich voornamelijk in een paar maanden.
Heel graag had ik een jeugdraad opgezet samen met A. Maar we hadden er beiden destijds de energie niet meer voor.
Het is mooi geweest. De jaren samen met mijn gymmama toen ik nog niet veel hoefde en haar voornamelijk ondersteunde en daarna de jaren met haar zoon zijn mooi geweest. Ik hoef de verantwoordelijkheid voor de toekomst van HGV niet meer.
De voorzitter heb ik net gebeld. In de uitnodiging voor de komende jaarvergadering zal komen te staan dat ik aftredend en niet herkiesbaar ben. Nu nog in de komende bestuursvergadering tegen alle andere bestuursleden vertellen dat het genoeg is geweest.
Het opleiden van de assistenten en begeleiden van nieuwe leiding wil ik nog wel graag blijven doen. Het wordt tijd voor wat nieuws, het liefst zou ik me willen specialiseren in gym voor kinderen met een bewegingsachterstand.
Ik ben opgelucht. De kogel is door de kerk, de beslissing is genomen. En het voelt zoooooooooooooooooo goed.