Weer huisartsenpost

Op het net sinds 3-2-2007, 21:32 uur

Net weer naar de huisartsenpost geweest. Hoeveel pech ligt er nog in het verschiet. Ga ik het de komende 5 weken wel redden om veilig voor Tosca te zorgen?
Wat was het geval. Erik had een kerkdienst, dus ik had de drie kinderen rond bedtijd alleen. De jongens waren al op hun kamer, alleen Tosca nog in haar slaapzak helpen. Omdat ik niet mag tillen klom ze zelf op bed waar ik ook zat, zodat ik haar de slaapzak aan zou kunnen doen. Terwijl ik haar arm door de slaapzak doe, haar dus nog bij haar rechterarm vast heb, draait zij zich met een draaiende ruk weg. Gillen, gillen, ik hoor het nu nog in mijn oren. Haar armpje hield ze meteen tegen zich aan gedrukt, precies op zo’n manier als ik bij EHBO heb geleerd wat mensen doen bij een evtuele breuk. Ik mocht er niet naar wijzen. Ook wou ze alle dingen die ze normaal geweldig vind ook niet. Zelfs geen slokje drinken bij mij. Wat duurde het wachten op Erik lang met een hardverscheurend huilend kind op schoot. Kon namelijk ook het bed niet af, ik mag niet tillen. Toen Erik thuis kwam waren we 15 minuten huilen verder. Erik mocht van mij meteen de huisartsenpost bellen. Mijn ouders gebeld of ze mee wilden rijden. Vanaf het moment in de auto was Tosca stil. Ondanks dat het druk was bij de huisartsenpost mochten we gelijk verder. De dokter die wij troffen was een hele aardige man. Na wat bewegen met haar arm was zijn conclusie; gekneusd of wat verrekt. Morgen goed in de gaten houden en bij twijfel maandag naar de huisarts. Gelukkig waren we gauw weer thuis. Erna kwam ook nog even voorbij om te zien hoe het ging. Want net voordat wij naar de huisartsenpost zouden gaan belde Ben ons op en kreeg mij aan de telefoon, ik was niet erg rustig. Nog heb ik de bibbers in mijn benen. Voelde mij heel schuldig.
Als een echte EHBO-er heb ik mij dan ook niet gedragen, meer als een halve. Het gedeelte van rustig blijven was wat lastiger deze keer.
Nu heb ik voor een hele lange periode wel genoeg huisartsenpost gezien.

Je kunt reageren of trackbacken.

4

 1 
hadiepa:

Ja dat is me het weekje wel geweest. Als je eigen kind iets heeft moet je ook proberen rustig te blijven; dat is een kenmerk voor een EHBO'er. Ik weet best dat dit moeilijk is maar voor een slachtoffer is het heel wat beter als de helper ook rust uitstraalt. Dat is ook de redenen dat ik nog steeds als EHBO'er op mijn werk wordt gevraagd, ondanks dat ik het niet meer ben en er opvolgers aanwezig zijn. Als ik de mensen daarop aanspreek, blijkt dat ze mij meer vertrouwen in het helpen bij een ongelukje.
Met Tosca gaat het echt wel goed; hoogst waarschijnlijk even opgerekt geweest, wat op zich ook pijnlijk is.
Marja welterusten; even uithuilen en morgen is er weer een nieuwe dag. Tot morgen om samen door de microscoop naar de galstenen kijken.

 

Van 3-2-2007, 21:56u
 2 
Erna:

Ophouden met schuldig voelen !Het is zeer begrijpelijk dat je niet rustig bent als het je eigen kind betreft,ik weet nog goed dat jaren geleden iemand die zelf arts was ook bijna in paniek raakte toen zijn eigen kind iets mankeerde dus …
Misschien kunnen de jongens haar de volgende keer aankleden ,slaapzak aandoen kortom laat ze de komende weken jou helpen met die kleine dingen ,wat andere dingen betreft bellen hoor! als er iets is niet schromen .

 

Van 3-2-2007, 23:43u
 3 
marike:

herinner je mij nog toen femke gevallen was? Sterkte, en als je twijfelt zeker terug gaan. Denk aan wat Debby had met Siem en Maron! Knufkus!

 

Van 4-2-2007, 00:09u

Schuldig voelen is zeker niet nodig! Je hebt je best gedaan om je kind zo goed mogelijk te helpen. Schuldig zou je pas zijn als je het expres gedaan had en dat heb je zonder twijfel niet gedaan.
En dat je wat onrustig bent geworden is je ook vergeven want dat is te begrijpen als het om je eigen kind gaat.
Wat je WEL hebt gedaan is bij je kind blijven! Dus: grote schouderklop voor Marja!

 

Van 4-2-2007, 21:09u

Reageer:

Naam(*)
Mail (blijft geheim)(*)
Website
Jouw reactie