Weer huisartsenpost

4 reacties »

Net weer naar de huisartsenpost geweest. Hoeveel pech ligt er nog in het verschiet. Ga ik het de komende 5 weken wel redden om veilig voor Tosca te zorgen?
Wat was het geval. Erik had een kerkdienst, dus ik had de drie kinderen rond bedtijd alleen. De jongens waren al op hun kamer, alleen Tosca nog in haar slaapzak helpen. Omdat ik niet mag tillen klom ze zelf op bed waar ik ook zat, zodat ik haar de slaapzak aan zou kunnen doen. Terwijl ik haar arm door de slaapzak doe, haar dus nog bij haar rechterarm vast heb, draait zij zich met een draaiende ruk weg. Gillen, gillen, ik hoor het nu nog in mijn oren. Haar armpje hield ze meteen tegen zich aan gedrukt, precies op zo’n manier als ik bij EHBO heb geleerd wat mensen doen bij een evtuele breuk. Ik mocht er niet naar wijzen. Ook wou ze alle dingen die ze normaal geweldig vind ook niet. Zelfs geen slokje drinken bij mij. Wat duurde het wachten op Erik lang met een hardverscheurend huilend kind op schoot. Kon namelijk ook het bed niet af, ik mag niet tillen. Toen Erik thuis kwam waren we 15 minuten huilen verder. Erik mocht van mij meteen de huisartsenpost bellen. Mijn ouders gebeld of ze mee wilden rijden. Vanaf het moment in de auto was Tosca stil. Ondanks dat het druk was bij de huisartsenpost mochten we gelijk verder. De dokter die wij troffen was een hele aardige man. Na wat bewegen met haar arm was zijn conclusie; gekneusd of wat verrekt. Morgen goed in de gaten houden en bij twijfel maandag naar de huisarts. Gelukkig waren we gauw weer thuis. Erna kwam ook nog even voorbij om te zien hoe het ging. Want net voordat wij naar de huisartsenpost zouden gaan belde Ben ons op en kreeg mij aan de telefoon, ik was niet erg rustig. Nog heb ik de bibbers in mijn benen. Voelde mij heel schuldig.
Als een echte EHBO-er heb ik mij dan ook niet gedragen, meer als een halve. Het gedeelte van rustig blijven was wat lastiger deze keer.
Nu heb ik voor een hele lange periode wel genoeg huisartsenpost gezien.